غربت سرا

چه کــار آید جهان اخر به کـــارم                که مــن دارم سحر جان میسپارم

خدا را راست گو ای نفس غـدار                بـه دردم میخورد از هــر چـــه دارم

به ساعت بنگرم از عمر بگذشت               دقیقه، ثـــانیه، هـر گــــــه شمارم 

بـده ســــاقی شراب ارغــــوانی                که من ناخورده می بیخود خمارم

گذارم رهن می این کهنه خرقه                 روم چون دست خالی پیش یارم

مــــــرا با باده بــــــر بــاد فنا ده                  که بـــر دهــــر فنا نیست اعتبارم 

نـــگو بیهوده میگویم ز مستی                 اگـــر مستم، و لیکن هـــوشیارم 

بـده مـی ساقیا چیزی نـــدارم                 اگر بستانی جانم، جــــــان نثارم 

زبان گستاخی من دانی از چیست؟         ندارم پـایداری، پایـــــــــــــــــدارم 

علاج درد خود میکردم افسوس               بـــــدست خـــــود نباشد اختیارم

بده ساقی مرا می، راحتم کن                از این ناراحتی مــــن بــی قرارم

پری شانه مکش هرگز، چنان زلف پریشان را

                                               بترس از اشک چشم من نیارد سیل طوفان را

مباد ان طرۀ ترسا، شود در گـــــــردنم زنجیر

                                               کشد بر سوی ترسایان، ستاند دین و ایمان را

ز ابر عنبرین مــــویت، شده قرص قمر تاریک

                                                بکش گیسو تو از مه رو، ببینم مــــاه تابان را 

فــــــــــدای کعبه رویت، دو تا محراب ابرویت

                                                حجر در خـــال هندویت، زیارت می کنم ان را

ز چشمت خورده یک تیرم، نموده کاینچنین پیرم

                                                ز درد هـــجر میمیرم، قبولش داری قـــربان را

مرا این درد شد نسگل، چنین دردی برم در دل

                                              چرا یک بوسه شد مشکل، بکش از دل تو پیکان را

تو ای سرو صنوبر قد، سحر میخوابی در مرقد

                                               به مار و مورها صدصد، چه سود افتد پشیمان را

فصل خزان دی برفت، لاله به کوهسار شد

                                                  مژده بده به بلبلان، موسم نوبهار شد

 پیک شکوفه آمده مــــــژدۀ عید می دهد

                                                 نیّر اعظم فلک بــــرج حمل ســـوار شد

غنچۀ خنده لب ببین، پردۀ بوطه را درید

                                                 گل به طراوت آمده قهقهش آشکار شد

عاشق محو را بگو، جلوۀ حسن یار بین

                                                 شام فراق صبح شد، روز وصال یار شد

سبز قبا بنفشه و لاله چو سـرخ پیرهن

                                                 آب زلال صاف دل، جــاری ز جویبار شد

سوسن و یاسمن کشید رَخت سفید در برش

                                                شانه کشیده بر سرش، طرۀ تابدار شد

بـــــاد صبا نـــــوید از، اردُبهشت میـــــدهــد 

                                           چنگ و دف و می و کباب، موقع رقص یار شد

نیک نظر کند کسی گر به فضای این جهان

                                            خلد برین مجسمه، وصف چــو بیشمار شد

نمیشد مهر از خـــــــــــاور نمایان          نه جان بودی که داند کیست جانان

نه زنده می شدی نه مرده بودی          نــه این عالم نــه آن عالم نــه پایان

چه می شد اینهمه انسان نبودی           اگـر بودی ولـی ایـن سان نبودی

نه دل بودی، نـه دلبر، نـه دو دیده            نه اشک چشمها نسیان نبودی

نبودی نوبهار و نــــــی خزانش              نه فصل دی شد و نــه داستانش

نه تابستان به آن گرمی الهی              نه او برعکس و این برعکس آنش

چه می شد اصلا این عالم نمی شد         نمی شد هیچ درد و غم نمی شد

نه عشق و عاشق و معشوق هجران         وصال بلبل و گل هــــــم نمی شد

همی جلوه کند پشت حجابست                نه کـــوکب نه قــمر، نه آفتابست

دلـــــــــــــم دنبال آن دلبر بگردد                که دل ها در فراقش چون کبابست